«Έχουμε μόνο 18 καλοκαίρια μαζί με τα παιδιά μας»

Τα καλοκαίρια, όταν είσαι γονιός μικρών παιδιών, 

είναι πραγματικά πολύτιμα.

Λίγες μόνο μέρες απέμειναν μέχρι να κλείσουν τα σχολεία και οι περισσότεροι από εμάς ήδη έχουμε αρχίσει να σκεφτόμαστε πώς θα γεμίσουμε τον ελεύθερο χρόνο των παιδιών, μέχρι να έρθει η ώρα των οικογενειακών διακοπών, και σε ποια γιαγιά θα μπορέσουμε να τα στείλουμε.
Λίγοι, όμως, συνειδητοποιούμε, ότι τα καλοκαίρια, όταν είσαι γονιός μικρών παιδιών, είναι πραγματικά πολύτιμα. Και λίγοι τα ζούμε όπως τους αξίζει. Αυτή η μαμά, λοιπόν, έχει κάτι σημαντικό να μας θυμίσει…

«Το καλοκαίρι πλησιάζει και το μυαλό μου ήδη «πετάει» σε όλα τα ωραία πράγματα που θα κάνω με το παιδί μου. Έχω σκοπό να πάμε στον ζωολογικό κήπο, στην παραλία και θέλω να δω το πρόσωπό του, την πρώτη φορά που θα αντικρύσει μια πυγολαμπίδα.
Θέλω να έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τα ζεστά, υγρά καλοκαιρινά βράδια μας μαζί, οπότε από τώρα σκοπεύω να τον αφήνω να κοιμάται λίγο πιο αργά, ώστε να μπορούμε να τρώμε παγωτό αργά το βράδυ και να παίζουμε κάτω από το φεγγαρόφωτο.

Μια φίλη μου είπε κάτι τις προάλλες που με έκανε να παγώσω. 

Είπε ότι «Αν το σκεφτείς, έχουμε μόνο 18 καλοκαίρια μαζί με τα παιδιά μας». 

Η καρδιά μου σφίχτηκε.
Ο γιος μου είναι ήδη 2 ετών, οπότε αυτόματα σκέφτηκα, ότι μας απομένουν μόλις 16 καλοκαίρια…
🌞16 καλοκαίρια όλοι μαζί ως οικογένεια. Για να πάμε διακοπές μαζί. Να χώσουμε τα πόδια μας στην άμμο και να πιτσιλάμε ο ένας τον άλλον στην παραλία.
🌞16 καλοκαίρια για να απολαύσουμε τις ζεστές, νωχελικές Κυριακές. Για να απλωθούμε στον καναπέ, βλέποντας μεσημεριανές ταινίες ή να καταβρέχουμε ο ένας τον άλλον με το λάστιχο.

🌞16 παιδικά καλοκαίρια, μέχρι να τελειώσει σιγά-σιγά ο χρόνος που όλοι θα μοιραζόμαστε την ίδια στέγη. Που θα μεγαλώνουμε μαζί, ο ένας με τον άλλον, και όχι χωριστά, και που θα δημιουργούμε αναμνήσεις, τις οποίες ελπίζουμε, ότι κάποτε θα αναπολούμε με αγάπη.
🌞16 καλοκαίρια εξερευνήσεων. Για να ανακαλύψουμε νέα μέρη, να ζήσουμε νέες περιπέτειες, ακόμα κι αν παραμείνουμε στην πόλη μας.

🌞16 καλοκαίρια με παιχνίδια στον κήπο, με μπάρμπεκιου, με παγωμένες φέτες από καρπούζι και παγωτό. Με κάμπινγκ και θερινό σινεμά και βουτιές σε πισίνες.

🌞16 καλοκαίρια που θα είναι αποκλειστικά δικός μου. Πριν γίνει ανεξάρτητος ενήλικας και αρχίζει να ψάχνει (και ευελπιστώ να βρίσκει) τους δικούς του «ανθρώπους» -τους κολλητούς του που θα τους νιώθει σαν οικογένεια.

🌞16 καλοκαίρια για εκδρομές, ταξίδια με καράβια και αεροπλάνα, που θα νιώθουμε σαν τουρίστες και θα χανόμαστε σε νέα μέρη.

🌞16 καλοκαίρια με λούνα παρκ, λεμονάδα, μαλλί της γριάς και γρανίτα.

🌞16 καλοκαίρια με αντηλιακά, τσιμπήματα από κουνούπια, πικ νικ σε πάρκα και πεζοπορία σε δάση.

🌞16 καλοκαίρια πριν μεγαλώσει, μετακομίσει και χτίσει τη δική του ζωή. Που θα περνά τα καλοκαίρια του μακριά μας, ανακαλύπτοντας τον κόσμο με φίλους ή με μια σύντροφο και θα μας στέλνει φωτογραφίες από τα διάφορα μέρη στα οποία θα πηγαίνει και θα μας ενημερώνει για τις περιπέτειές του.

Δεν θέλω να θρηνώ για κάτι που δεν έχω χάσει ακόμα, αλλά συνειδητοποιώ πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια. Και αφού δεν μπορώ να πατήσω «παύση» και να κάνω τις στιγμές να κρατήσουν λίγο ακόμα, θα προσπαθήσω να απολαύσω τη ζωή και να είμαι παρούσα σε κάθε μία από αυτές.

Γιατί πολύ γρήγορα, τα δύο γίνονται 10 και μετά 15 και μετά «Στο υπόσχομαι θα σε πάρω, μαμά».

Έτσι, όσο ακόμα έχουμε τις μέρες μας αυτές μαζί, θα γελάμε και θα τραγουδάμε και θα μένουμε ξύπνιοι έως αργά και θα κάνουμε κάμπινγκ στον κήπο. Θα κλείνουμε τα κινητά μας και θα περνάμε τις μέρες μας έξω και θα απολαμβάνουμε όλον τον χρόνο που έχουμε μαζί. 

Γιατί έχουμε ακόμα 16 χρόνια μαζί. Και είναι πολλά!»

netakias

από mother.ly

Το Χαμομηλάκι

Τα μεγάλα λόγια, τα κεράσια και το καλάθι

Όπου ακούς μεγάλα λόγια, πρόσεχε.
Κράτα μικρό καλάθι.

Έτσι λένε…
Και δεν έχουν και άδικο, αν το καλοσκεφτείς.

Ξέρεις…
Καμιά φορά εμείς οι άνθρωποι, έχουμε ανάγκη να πιαστούμε από κάπου.
Έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε, να κρατηθούμε από κάτι.
Και μόλις κάποιος αρχίσει τα ταξίματα, τις υποσχέσεις, τα γλυκόλογα, πράγματα που αντηχούνε όμορφα στα αυτιά μας, αμέσως παραλύουμε. 

Πέφτουμε. Τσιμπάμε.

Και αρχίζουμε και ελπίζουμε.
Μα στο τέλος απογοητευόμαστε. 

Στραπατσαριζόμαστε. Πέφτουμε, γινόμαστε ένα με το χώμα.

Όπου ακούς μεγάλα λόγια πρόσεχε.
Μη βιάζεσαι.
Άσε το χρόνο να δείξει, τι κρύβει ο καθένας…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φύλαγε λόγια και κοίτα τα δικά σου…

Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Όλοι μια απ’ τα ίδια…
Για αυτό φύλαγε λόγια και άσε τους άλλους.

Μπορεί να μην κλέβεις, μιλάς όμως άσχημα στους γύρω σου.
Μπορεί στους γύρω σου να μιλάς καλά, απατάς όμως τη γυναίκα σου.
Μπορεί στη γυναίκα σου να είσαι πιστός, είσαι όμως σκληρός στους υπαλλήλους.
Μπορεί στους υπαλλήλους σου να φέρεσαι καλά, δεν δίνεις όμως σημασία στα παιδιά σου.
Μπορεί να ασχολείσαι με τα παιδιά πολύ, έχεις όμως τους γονείς σου ξεχασμένους.
Μπορεί να τους προσέχεις τους γονείς, είσαι όμως μαλωμένος με τα αδέλφια σου για τοίχους και ντουβάρια.
Μπορεί και με τα αδέλφια σου να είσαι μια χαρά, κρίνεις όμως… Μιλάς πολύ. Κουτσομπολεύεις. Θυμώνεις. Μνησικακείς. Είσαι φιλάργυρος. Πότης. Γαστρίμαργος. Σκληρός….

Με λίγα λόγια, και αν δεν κάνεις ένα συγκεκριμένο εσύ κακό, κάνεις κάποιο άλλο…
 
Όλοι μας άνθρωποι. Όλοι αμαρτωλοί.
Όλοι.
Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Όλοι μια απ’ τα ίδια.
Για αυτό φύλαγε λόγια και άσε τους άλλους.
Φύλαγε λόγια φίλε μου.
Φύλαγε λόγια και κοίτα τα δικά σου…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

e-psyxologos.gr

Σε έναν κόσμο που φθίνει... χάθηκαν οι "λεπτομέρειες"...

Ένας κόσμος που φθίνει

    Όταν φτάνουν μέρες όπως η παγκόσμια ημέρα αγκαλιάς ή του Άγιου Βαλεντίνου, ή παγκόσμια ημέρα της γυναίκας ή του άντρα, βλέπω πολλούς να λυσσάνε κοινοποιώντας όμορφες εικόνες, ντυμένες με εύστοχες λέξεις που φορτίζουν το συναισθηματικό πεδίο του καθενός ανάλογα με το πού απευθύνεται. 

Άλλοτε βλέπω θυμωμένες εικόνες, άλλοτε με ραφιναρισμένα υπονοούμενα και σπόντες που εκτοξεύονται προς πάσα κατεύθυνση… παρατηρώ καιρό τώρα όλο αυτό το αλισβερίσι και προσπαθώ να μπω στον καθένα και να καταλάβω το πώς σκέφτεται.

    Δεν είναι τίποτα δύσκολο, το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη ενσυναίσθηση και λίγη παρατηρητικότητα. Καταλήγω λοιπόν στο ότι ο κόσμος μας απλουστεύει τα πάντα, φτιάχνοντας πρόσφορο έδαφος για μια πιο «γιουνιβέρσαλ» ζωή. Ξεκίνησαν με τη γλώσσα, με τη γραμματική, μη μου πείτε ότι έχει καμία σχέση εκείνη που μαθαίναμε εμείς με αυτή που διδάσκεται σήμερα! Έπειτα, προχωρά με τη μόδα. Κάποτε ήταν της μόδας τα ναρκωτικά. Έπειτα το τσιγάρο. Θυμάμαι τους γονείς μας να αγωνιούν μήπως τυχόν μας δώσουν ναρκωτικά χωρίς να το καταλάβουμε, κι εμάς μην τυχόν πάρουν χαμπάρι οι γονείς μας ότι καπνίζουμε!

    Μερικώς αποτυχημένη προσπάθεια λοιπόν αυτοί οι εθισμοί. 

Έπρεπε να βρουν κάτι πιο δραστικό, πιο εθιστικό που να μπει ακόμα πιο ύπουλα και δυναμικά στις ζωές μας. Και να σου τα social media… και κόλλησαν και τους γονείς και πλέον δεν υπάρχει κανείς να προστατεύσει τα παιδιά. Και έρχεται τώρα και αυτή η ελευθερία, που από την έκταση της, έχει επέλθει το χάος. 

Ζούμε, φίλοι μου, στην εποχή του κοινωνικού σεξ, σε μια εποχή που τα πάντα γίνονται για την ηδονή της στιγμής. Έτσι όπως είναι βολικό να γίνεται. 

Γιατί με αυτό τον τρόπο, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να δεθεί, να ξαναεμφανιστεί!
    Μερικές φωτογραφίες, ίσως μια βιντεοκλήση, λίγη φαντασία και η κάπως πιο μυστήρια χροιά στη φωνή στον τόνο του φα, είναι εκείνα που αντικατέστησαν την αγκαλιά, τη φυσική επαφή, την απόλαυση της διαρκείας, το άγγιγμα, την επικοινωνία. 

Σήμερα όλα γίνονται απλά. Χωρίς ενδοιασμούς και πρωτίστως χωρίς αναστολές. Δεν υπάρχουν πλέον πρώτα ραντεβού, δεν υπάρχει φλερτ. Υπάρχει μόνο ωμό και αποστασιοποιημένο τάισμα των ενστίκτων ακόμα και αν στην ουσία δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά για αυτοϊκανοποίηση.

    Χάθηκαν φίλοι μου οι ρόλοι. Δεν υπάρχει θηλυκότητα, δεν υπάρχει ευγένεια. 

    Ο άντρας πλέον δεν κυνηγά, γιατί τον κυνηγάει πρώτη η γυναίκα. Δεν φαντασιώνεται, γιατί εκείνη του τα δίνει όλα στο πιάτο. Δεν υπάρχει παιχνίδι με το μυαλό, γιατί πλέον είναι όλα τόσο απλά, που δε χρειάζεται να υπάρχει καν μυαλό! 

Στο απλουστευμένο λεξικό μας δεσπόζουν λέξεις όπως πρόστυχο, ηδονικό, εφήμερο, ελεύθερο, κρυφό και όποια άλλη λέξη γαργαλάει το μυαλό μιας μεθυσμένης από την αλόγιστη ελευθερία γενιάς. 

Χάθηκαν απ’ τον κόσμο μας οι λεπτομέρειες. Χάθηκε η σκέψη και η ανάληψη ευθύνης. Σήμερα κύριες και κύριοι, δε φταίει κανείς για τίποτα! 

Όπως όλα δείχνουν, επόμενος στόχος είναι αυτός του ανάπηρου συναισθήματος. Υπάρχουν ήδη πολλοί ανάμεσά μας με ανικανότητα να αισθανθούν ή να κατανοήσουν το κακό που άθελά τους προκαλούν. 

Η καταστροφική εξέλιξη προχωρά! 

Βοήθειά μας, κύριοι…

Μαρία Χαρίτου

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σαν θες να αφοπλίσεις μια γενιά, την αποπροσανατολίζεις.

Τα εγκεφαλικά κύτταρα των παιδιών μας καίγονται, 

πριν ακόμα αναπτυχθούν εντελώς.

Γράφει η Τίνα Κωνσταντάτου

Της προκαλείς σύγχυση. Της καταστρέφεις τη ζωή, πριν ακόμη την αρχίσει. Και προσπαθείς να την κάνεις νούμερο. Κυριολεκτικά ή μεταφορικά. Θλιβερό νούμερο σε στατιστικές ή θλιβερό νούμερο στα κανάλια. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, απλά εξαπλώνεται σιωπηλά κι επικίνδυνα.

Όταν γίνονταν ο πόλεμος στο Βιετνάμ και ο Μάης του '68, πχ, και η παγκόσμια νεολαία είχε αρχίσει να αντιδρά και να κινείται επικίνδυνα, τι έκαναν; 

Πέταξαν ένα LSD στην αγορά, πέταξαν και πολλοί νέοι σημαίες και σουτιέν, κλείστηκαν σε κοινόβια ή στη γωνιά τους και το ζήτημα έληξε αναίμακτα. Αναίμακτα για κείνους που το προκάλεσαν...

Είδαμε, ας πούμε, τότε τα μουσικά πρότυπά μας να χάνονται ένα-ένα από υπερβολική χρήση ουσιών. Τα κάναμε πόστερ και μποξεράκια, ζήσαμε να τα θυμόμαστε για να τα ακούμε τώρα με το ακουστικό στο αυτί στο YouTube και να αναρωτιόμαστε καμιά φορά πώς θα ήταν σήμερα, αν δεν είχαν φύγει τόσο άκαιρα.

Ααα...και να χαμογελάμε συγκαταβατικά όταν τα παιδιά μας τους «ανακαλύπτουν» και μας κοιτάζουν ωσάν νεοανακαλυφθέν είδος στη ζούγκλα του Αμαζονίου, όταν τους λέμε πως με αυτούς μεγαλώσαμε....

Κι αρχίσαμε να ζούμε στο θαυμαστό κόσμο του Marlboro και του Camel, του ουίσκυ, της βότκας και της τεκίλας. Αφήσαμε στην άκρη τη μιζέρια του Άσσος σκέτο και της ρετσίνας κι ανακαλύψαμε το ουίσκυ και τη βότκα.  Το φλερτ έγινε «καμάκι» και εξελίχθηκε στο σημερινό «φάσωμα».

Ανάμεσα σε όλα αυτά, όμως, που τόση ανάλυση χωρούν και τόσες σελίδες μπορούν να γεμίσουν, θα ήθελα τώρα να σταθώ στην ηλικία και το αλκοόλ, ξεχωριστά και μαζί.

Η ηλικία των «πρώτων φορών» στους νέους ολοένα και πέφτει, κατακόρυφα και γεωμετρικά, οριζόντια και κάθετα...στα πάντα. Η ορμή, η περιέργεια και το κέφι πολλές φορές δίνουν τη θέση τους σ΄ένα άγουρο «πρέπει», το οποίο αδυνατούν να διαχειριστούν. Η μύηση στο σεξ γίνεται άκαιρα, άγαρμπα και σκληρά, σε σώματα και μυαλά τόσο άγουρα και συχνά μεθυσμένα, τα οποία προσπαθούν όσο μπορούν να μιμηθούν τα «πρότυπα» και τη θεματολογία των όσων βλέπουν γύρω τους. 

Μικρά κοριτσάκια, ας πούμε, –στην αυγή της εφηβείας τους ακόμα- πάνε στο σχολείο με ξώπλατα, αβυσσαλέα ντεκολτέ, σορτσάκια και σούπερ μίνι, βαμμένα σαν κλόουν (ας μη συζητήσουμε τι φορούν στις εξόδους). Κι όποιος τολμήσει να ασκήσει κριτική, εισπράττει την κατακραυγή και την στάμπα του «συντηρητικού» -στην καλύτερη περίπτωση. 

Η έξοδος του Σαββατοκύριακου πρέπει να περιλαμβάνει μια σταδικά και συχνά εξωφρενική κατανάλωση αλκοόλ, που δεν πέφτει από τον ουρανό. Προσφέρεται από τα περίπτερα, τις κάβες, τα μπαρ, τις καφετέριες και από τους "trendy" γονείς στα πάρτι. Το σινεμά, το θέατρο, οι συναυλίες έχουν έρθει σε τρίτη,τέταρτη και δέκατη έκτη μοίρα...τα μπαρ και τα σκυλάδικα βασιλεύουν. 

Όσο για τις υποτιθέμενες «χοροεσπερίδες» Γυμνασίων και Λυκείων, αυτές έχουν αποβεί μια εξαιρετικά κερδοφόρα μπίζνα για τους επιτήδειους. Δυόμισυ χιλιάδες μαθητές, πχ, σε ένα νυχτερινό κέντρο της παραλίας, με δεκαπέντε ευρώ πρόσκληση, να πίνουν μέχρι λιποθυμίας... Τα κινητά τηλέφωνα και οι σελίδες του facebook είναι γεμάτα από φωτογραφίες μεθυσμένων –στην καλύτερη...- παιδιών, ΠΑΙΔΙΩΝ....στην εκδρομή, στη βόλτα, στο σπίτι, στο πάρτι κλπ. 

Τα διανυκτερεύοντα νοσοκομεία γεμίζουν ασφυκτικά, κατά τις πρώτες πρωινές ώρες των Σαββατοκύριακων, από ανελέητα μεθυσμένα παιδιά κι εφήβους. Η στάμπα του «καημένου» και του «καταπιεσμένου» της παρέας συνοδεύει όσους 15χρονους πρέπει να γυρίσουν πριν από τα μεσάνυχτα στο σπίτι. Και αυτή του «μαλάκα» σε αυτούς που δεν επιθυμούν να είναι ζαλισμένοι προκειμένου να γελάσουν, να χορέψουν, να διασκεδάσουν, να φλερτάρουν ή να κάνουν σεξ (γιατί έρωτα ελάχιστοι κάνουν).

Η κριτική είναι εύκολη, προς κάθε κατεύθυνση. Είτε έχεις παιδί είτε δεν έχεις. Κι αν έχεις, όπως κι αν το μεγαλώνεις. Είναι εύκολο να κρίνεις το γονιό, τον εκπαιδευτικό, την κοινωνία ολόκληρη. Αρκεί να θυμόμαστε πως είμαστε κομμάτι αυτής της κοινωνίας, όλοι. Και πως το κακό όταν έρθει, δεν ξέρουμε πια πόρτα θα χτυπήσει.

Τα εγκεφαλικά κύτταρα των παιδιών μας καίγονται, πριν ακόμα αναπτυχθούν εντελώς. Πριν να μάθουν να σκέφτονται. Γιατί εκεί βρίσκεται ο κίνδυνος. Επιτρέπουμε, ανατρέφουμε και ετοιμάζουμε μια γενιά που θα αρκεστεί στις τηλεοπτικές συνταγές για τη χάραξη της ζωής της. Κι εμείς κοιμόμαστε....Ή κάνουμε πως κοιμόμαστε, μέχρι να ακούσουμε τα κλειδιά στην πόρτα, οπότε με μια ανάσα ανακούφισης αφηνόμαστε στην αγκαλιά του Μορφέα. Πολλοί από εμάς δεν τολμάμε ποτέ να μάθουμε τι έχει συμβεί πριν ανοίξει η πόρτα. Γιατί δεν αντέχουμε να το διαχειριστούμε.

Δυστυχώς, όμως, κάποιοι δεν την ξανακούν ποτέ να ανοίγει... και το αποδίδουν στην κακιά την ώρα. Κι εμείς οι υπόλοιποι σιωπούμε επί της ουσίας. Και τους κρίνουμε, φανερά ή όχι, σαν να μην αφορά κι εμάς το ζήτημα...