Βασιλόπιτα κέικ!!

Επειδή οι έτοιμες δεν χαρίζουν τη μοσχοβολιά τους 

στο σπίτι, ας φτιάξουμε μαζί με τα χαμομηλάκια μας 

τη βασιλόπιτα!! 

.

Μικρασιάτικη βασιλόπιτα

Μια πολύ νόστιμη βασιλόπιτα, σαν κέικ.      

Vasilopita - Greek Saint Basil’s New Year's Cake             

Υλικά για το μείγμα 1

• 300 γραμμάρια βούτυρο
• 250 γραμμάρια  άχνη ζάχαρη
• ξύσμα από 1 – 2 πορτοκάλια
• 1 βανίλια
• 1/2 κουταλάκι μοσχοκάρυδο
• 1 γραμμάρια  μαστίχα
• 1 συσκευασία μαχλέπι

Υλικά για το μείγμα 2

• 200 γραμμάρια  αυγά - 75 γραμμάρια  γάλα

Υλικά για το μείγμα 3

• 400 γραμμάρια  αλεύρι - 1 κουτ. σούπας μπέκιν πάουντερ

.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

• Χτυπάμε το βούτυρο και άχνη πολύ καλά μέχρι να αφρατέψουν.
• Προσθέτουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά του πρώτου μείγματος (αφού τα έχουμε θρυμματίσει στο μπλέντερ με μια κουταλιά ζάχαρη).
• Προσθέτουμε τα υλικά του μείγματος Β σιγά σιγά.
• Βγάζουμε τον κάδο από το μίξερ και προσθέτουμε το μείγμα Γ και ανακατεύουμε πολύ σιγά με μια κουτάλα. 
• Βουτυρώνουμε – Αλευρώνουμε μια φόρμα κέικ και 
• Ψήνουμε το κέικ σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 45-50 λεπτά, αφού πρώτα έχουμε αλείψει το πάνω μέρος του κέικ με ένα κρόκο αυγού.

από topsyntages

Βασιλόπιτα πολύ νόστιμη, σαν κέικ!!

Επειδή οι έτοιμες δεν χαρίζουν τη μοσχοβολιά τους στο σπίτι, ας φτιάξουμε μαζί με τα χαμομηλάκια μας τη βασιλόπιτα!!

Συστατικά
600 γρ. ζάχαρη
600 γρ. αλεύρι
300 γρ. βούτυρο
300 γρ. γάλα κρύο
6 αβγά
3/4 κ.σ. κρεμόριο
3/4 κ.γ. σόδα μαγειρική
1 φλυτζανάκι κονιάκ
1 βανίλια
ξύσμα πορτοκαλιού

Οδηγίες

• Χτυπάμε το βούτυρο μέχρι να ασπρίσει καλά και μετά ρίχνουμε τη ζάχαρη και τα δουλεύουμε καλά.
• Χωρίζουμε τα αβγά και ρίχνουμε τους κρόκους έναν ένα. Στη συνέχεια προσθέτουμε το μισό γάλα και μετά όλο το αλεύρι και τη βανίλια.
• Συνεχίζουμε ανακατεύοντας και προσθέτουμε το υπόλοιπο γάλα μέσα στο οποίο έχουμε βάλει το κρεμόριο και τα ασπράδια των αβγών, χτυπημένα μαρέγκα.
• Τελευταία προσθέτουμε τη σόδα με το κονιάκ και το ξύσμα.
• Βάζουμε σε βουτυρωμένη φόρμα και ψήνουμε για περίπου 1 ώρα στους 200°.

Λίγα μυστικά ακόμα
Μπορείτε επίσης να χωρίσετε τη ζάχαρη σε δύο μέρη. Να βάλετε τη μισή με το βούτυρο και την άλλη μισή να τη χτυπήσετε με τα ασπράδια, όταν κάνετε τη μαρέγκα.

πηγή...

Οι γερο-χρόνοι και το φλουρί της πίτας

Ξέρετε, παιδιά, τι κάνουν οι παλιοί οι χρόνοι, που φεύγουν κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς;  
Ακούστε, λοιπόν: Μαζεύονται σ’ ένα μεγάλο πύργο και περιμένουν να ’ρθει ο τελευταίος, αυτός που φεύγει εκείνη τη χρονιά, και μετά κόβουν την πίτα τους. 
Είναι πολύ σπουδαίο αυτό το κόψιμο της πίτας, γιατί τότε γίνεται κάτι πολύ ασυνήθιστο για μας: Όποιος βρει το φλουρί που είναι κρυμμένο στην πρωτοχρονιάτικη πίτα, γίνεται αρχηγός των γερο-χρόνων. Γιατί οι γερο-χρόνοι δεν κάνουν εκλογές· έχουν, βλέπετε, το δικό τους τρόπο να βγάζουν αρχηγό!

Μια πρωτοχρονιά, λοιπόν, όλοι οι γερο-χρόνοι είχαν μαζευτεί και περίμεναν το συνάδελφό τους, που τελείωνε η βάρδια του εκείνη τη νύχτα, να έρθει, να κόψουν την πίτα, να βγάλουν αρχηγό, να ξενοιάσουν για ένα χρόνο.  Πέρασε η ώρα και ήρθε κι ο τελευταίος γερο-χρόνος, κατάκοπος, ξεφυσώντας, μα και πολύ θλιμμένος.

– Τι συμβαίνει; τον ρώταγαν όλοι, γύρω του μαζεμένοι. Ήταν δύσκολη η διαδρομή; Έγινε κανένα επεισόδιο; Τι ήταν αυτό που σε στενοχώρησε τόσο; 

Αγκομαχώντας ο γερο-χρόνος σωριάστηκε στον καναπέ που τον περίμενε και άρχισε να τους λέει:

― Φίλοι μου, έχω δυσάρεστα νέα να σας πω. Φεύγοντας από τη Γη, καθώς τελείωνε η βάρδια μου, γύρισα πίσω μου να δω πώς ήταν ο κόσμος που άφηνα, γιατί, όπως ξέρετε, δεν πρόκειται να τον ξαναδώ.

― Και τι είδες;

― Τι είδα... Άσχημα πράγματα, φίλοι μου, πολύ άσχημα. Είδα τη Γη γεμάτη πολέμους και δυστυχίες, από τη μια μεριά, και γλέντια και χαρές, από την άλλη. Πώς γίνεται οι μισοί άνθρωποι να είναι πονεμένοι και φτωχοί και οι άλλοι μισοί να χαίρονται και να είναι ευτυχισμένοι, δεν το καταλαβαίνω. Δε νομίζετε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε κι εμείς, για να διορθώσουμε αυτή την κατάσταση;

― Σαν τί;

― Αυτό σας ρωτάω κι εγώ. Τι;  Πρέπει να πάρουμε μια απόφαση.

Η σύσκεψη κράτησε πολλές ώρες. Ο καινούριος χρόνος είχε ήδη εγκατασταθεί στη θέση του, αλλά οι γερο-χρόνοι δεν το είχαν πάρει είδηση. Ξέχασαν ακόμα και την πίτα και το φλουρί της. Έλεγαν και φώναζαν και διαφωνούσαν, ώσπου κατέληξαν: Φλουριά, τέλος. Από εκείνη τη χρονιά, αρχηγός των γερο-χρόνων θα ήταν όποιος θα κατόρθωνε, στη βάρδια του, να μην υπάρχει δυστυχία και πόλεμος στη Γη. Να μην υπάρχουν παιδιά λυπημένα και πεινασμένα, να ζουν όλοι αγαπημένοι. Από κείνη τη χρονιά, οι γερο-χρόνοι δεν κόβουν πίτα, ούτε βρίσκουν φλουρί, μα ούτε κι έχουν αρχηγό. Αγωνίζονται  και προσπαθούν όλο το χρόνο, αλλά ακόμη δεν έχουν καταφέρει να κάνουν τη Γη ευτυχισμένη.

Και σας ρωτάω, τώρα, εγώ: Μήπως πρέπει να βοηθήσουμε κι εμείς λίγο τους χρόνους;

Κείμενο-Εικονογράφηση: Ελένη Τσαλίκη ©

Από τη συλλογή Κάθε μέρα, κάθε μήνα, μια ολόκληρη χρονιά

Βασιλόπιτα Κέικ - Μμμμ... η μανούλα έφτιαξε

Τι χρειαζόμαστε:

• 500 γραμμάρια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
• 250 γραμμάρια μαργαρίνη (εμείς βάζουμε βούτυρο αγελαδινό)
• 350 γραμμάρια ζάχαρη
• 3 αυγά
• 200 γραμμάρια χυμός πορτοκάλι
• 150 γραμμάρια κονιάκ
• ½ κουταλιά της σούπας κανέλα
• ¼ κουταλιά της σούπας γαρύφαλλο
• 150 γραμμάρια καρυδόψιχα
• 2 βανίλιες
• ξύσμα από 2 πορτοκάλια
• ζάχαρη άχνη

...............

για την εκτέλεση, μια επίσκεψη στη Μητερούλα

Βασιλόπιτα αφράτη και αρωματική!!

Βασιλόπιτα ονομάζεται η πίτα που παρασκευάζεται σε ορισμένες χώρες από τους χριστιανούς παραμονές της Πρωτοχρονιάς και κόβεται (μοιράζεται) λίγο αφότου αλλάξει ο χρόνος.

περισσότερα...

Vasilopita - Greek Saint Basil's New Year's Cake

Βασιλόπιτα με ξύσμα πορτοκαλιού

Υλικά

• 5 μεγάλα αυγά (χωρίζουμε κρόκους από ασπράδια)
• 2 φλιτζάνια ζάχαρη
• 1/2 κ.γλ. φρέσκο σουρωμένο χυμό λεμονιού
• 250 γρ. ανάλατο βούτυρο
• 3/4 φλιτζ φρέσκο γάλα
• 2 κ.σ. κονιάκ
• ξύσμα και χυμό από 1 μεγάλο πορτοκάλι
• 1 φλιτζ. αλεσμένα φουντούκια ή ασπρισμένα αμύγδαλα
• 1/2 κ.γλ. κρυστάλλους μαστίχας αλεσμένους σε γουδί μαζί με μία πρέζα ζάχαρη
• 3/4 φλιτζ. σοκολάτα κουβερτούρα ψιλοκομμένη ή νιφάδες μαύρης σοκολάτας
• 500 γρ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
• 1 κ.γλ. φουσκωτό μπέικιν πάουντερ
• άχνη ζάχαρη για το πασπάλισμα

Εκτέλεση

1. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 175 βαθμούς C. Καλύπτουμε μία φόρμα με διάμετρο 30 εκ. με λαδόκολλα. Βουτυρώνουμε την επιφάνεια της λαδόκολας και τα πλαϊνά τοιχώματα της φόρμας.
2. Μαρέγκα: Χτυπάμε τα ασπράδια των αυγών με το μίξερ σε μέτρια ταχύτητα μέχρι να αφρατέψουν. Προσθέτουμε 1/2 φλιτζ. ζάχαρη και τον χυμό λεμονιού, δυναμώνουμε την ταχύτητα σε μέτρια προς δυνατή και χτυπάμε το μείγμα μέχρι να σχηματιστεί μια σφιχτή μαρέγκα. Την αφήνουμε στην άκρη.
3. Στο μπολ του μίξερ χτυπάμε σε μέτρια προς δυνατή ταχύτητα το βούτυρο με την υπόλοιπη ζάχαρη μέχρι να φουσκώσει το μείγμα (περίπου 5-7 λεπτά). Προσθέτουμε τους κρόκους έναν-έναν, συνεχίζοντας το χτύπημα μετά από κάθε προσθήκη. Ρίχνουμε και τα υγρά (χυμό πορτοκαλιού, κονιάκ, γάλα), συνεχίζοντας το χτύπημα. Προσθέτουμε τα αρωματικά (ξύσμα πορτοκαλιού και μαστίχα) και στη συνέχεια τους ξηρούς καρπούς με τη σοκολάτα κι ανακατεύουμε να ενσωματωθούν.
4. Κοσκινίζουμε το αλεύρι με το μπέικιν πάουντερ.
5. Με μια λαστιχένια σπάτουλα (μαρίζ) διπλώνουμε τη μαρέγκα και το αλεύρι σε δόσεις μέσα στο μείγμα των κρόκων, εναλλάξ.
6. Αδειάζουμε το μείγμα στην έτοιμη φόρμα. Ψήνουμε για περίπου 1 ώρα και 15 λεπτά, ελέγχοντας από τη μία ώρα και πέρα το ψήσιμο με τον κλασικό τρόπο (βυθίζοντας στο κέντρο του κέικ ένα μαχαίρι ή μια οδοντογλυφίδα, η οποία πρέπει να βγει καθαρή).
7. Βγάζουμε από το φούρνο και αφήνουμε να κρυώσει σε μία σχάρα.
8. Πασπαλίζουμε με άχνη ζάχαρη ή γαρνίρουμε με γλάσο - λευκό ή σοκολατένιο.

Βασιλόπιτα κέικ της Νταϊάνας Κόχυλα

Βασιλόπιτα Πολίτικη!! Μμμμ... η μανούλα θα φτιάξει

Αν θέλετε κάτι πιο παραδοσιακό από την κλασική βασιλόπιτα - κέικ, φτιάξτε αυτή την πεντανόστιμη βασιλόπιτα!!

Αν την κάνετε, να είστε επιμελείς
και κυρίως να μην βιάζεστε.

Τι χρειαζόμαστε:

• 1 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις
• 80gr μαγιά
• 400gr ζάχαρη
• 5 αυγά
• 250gr βούτυρο αγελαδινό φρέσκο
• 1|2 φακελάκι μαστίχα
• 1|2 φακελάκι μαχλέπι
• 250gr φρέσκο γάλα
• 1 φλιτζανάκι γλυκάνισο βρασμένο και σουρωμένο
• σησάμι ξανθό [προαιρετικά]
• ζάχαρη άχνη
• φιστίκι αιγίνης θρυμματισμένο

 

Πώς το κάνουμε:

1. Σε ένα βαθύ κατσαρολάκι λιώνετε την μαγιά με 2 κουταλιές σούπας ζάχαρη, 2 κουταλιές σούπας αλεύρι κι ένα φλιτζάνι χλιαρό γάλα. Ανακατεύετε καλά και την σκεπάζετε μέχρι να φουσκώσει.
2. Σε μια λεκάνη ρίχνετε το αλεύρι, τη ζάχαρη, τα αυγά, το βούτυρο λιωμένο, τη μαστίχα, το μαχλέπι και το γλυκάνισο.
3. Αρχίζετε να ζυμώνετε πολύ καλά αφού βάλετε και την μαγιά η οποία πρέπει να έχει φουσκώσει πολύ (σχεδόν να τριπλασιαστεί).
4. Ζεσταίνετε το υπόλοιπο γάλα και προσθέτετε στο ζυμάρι. Ζυμώνετε για περίπου 10 λεπτά μέχρι να ξεκολλάει από τα χέρια σας.
5. Σκεπάζετε με μια πετσέτα και την αφήνετε σε μια ζεστή γωνία για 8 ώρες.
6. Ανοίξτε τη ζύμη που πρέπει να έχει διπλασιαστεί μέσα στη λεκάνη και ζυμώστε την ξανά για 10 λεπτά
7. Βάζετε την ζύμη στο βουτυρωμενο ταψί αλείφετε με ένα αυγό.
8.  Ψήνετε γύρω στα 50 λεπτά στις αντιστάσεις στους 180*.
9. Πασπαλίζετε με άχνη ζάχαρη και φιστίκια (προαιρετικά).

sintagespareas

Η ιστορία της Βασιλόπιτας

Το κόψιμο της βασιλόπιτας είναι από τα ελάχιστα αρχέγονα έθιμα που επιβιώνουν.

Η αναζήτησή μας για τις ρίζες του εθίμου της βασιλόπιτας, μας οδηγεί πίσω, στην αρχαιότητα, στις προσφορές άρτου ή και μελιπήκτων των αρχαίων ημών προγόνων, προς τους θεούς, κατά τη διάρκεια εορτών. Αναφέρει ο λαογράφος Φίλιππος Βρετάκος (“Οι δώδεκα μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των”):

“Οι πρόγονοί μας εις την αρχαιότητα κατά τας μεγάλας αγροτικάς εορτάς προσέφερον εις τους θεούς, ως απαρχήν, έναν άρτον. Επί παραδείγματι κατά την εορτήν του θερισμού, που ελέγετο Θαλύσια και ήτο αφιερωμένη εις την Δήμητρα, κατασκευάζετο από το νέον σιτάρι ένας μεγάλος εορταστικός άρτος (ένα καρβέλι), που ελέγετο “Θαλύσιος άρτος”, κατά δε την προς τιμήν Απόλλωνος εορτήν των Θαργηλίων εψήνετο, κατά το έθιμον,ο “θάργηλος άρτος”.

——————————————-

Στο Σέλινιο Χανίων, για παράδειγμα, ζυμώνονταν με λάδι, αλεύρι , ζάχαρη και πολλά μυρωδικά, σύμβολα της αφθονίας των οικογενειακών αγαθών. Και μόλις την έστρωνε η νοικοκυρά στο ταψί, σχεδίαζε στην όψη της με πιρούνι τσιμπητό σταυρό και άλλα πλουμίδια , που σκοπό είχαν να εξορκίσουν το κακό μάτι. Παρόμοια πίτα, με ζάχαρη και μυρωδικά, ετοίμαζαν και στις Κυδωνίες. Κι επί πλέον με κλειδί τη στόλιζαν με παράξενα σχήματα, για να κλειδώσουν την κακογλωσσιά, ενώ με δαχτυλήθρα, σύμβολο της νοικοκυροσύνης, γέμιζαν με σχέδια τα ενδιάμεσα κενά, για να είναι οι γυναίκες του σπιτιού γερές και προκομμένες.

Γλυκές βασιλόπιτες συνήθιζαν κυρίως στα αστικά κέντρα, αλλά και σε αρκετές αγροτικές περιοχές της πατρίδας μας. Τα υλικά ήταν περίπου τα ίδια. Ποίκιλε μόνο, από τόπο σε τόπο και από οικογένεια σε οικογένεια, ο τρόπος διακόσμησής της, “τα γράμματα” όπως έλεγαν. Στολίδια δηλαδή από ζυμάρι, που το καθένα αντιστοιχούσε σε μια ευχή, έναν πόθο ή μια λαχτάρα. Ετσι η γυναίκα του γεωργού “έγραφε” στην πίτα το αλέτρι, τα ζωντανά, τα στάχυα, τα σακιά με το γέννημα, για να τα ευλογεί ο Αι-Βασίλης και να δώσει η χάρη του πλούσια σοδειά. Η γυναίκα του τσέλιγκα το μαντρί, τα πρόβατα ,τα σκυλιά, τις καρδάρες με το γάλα .Η γυναίκα του αμπελουργού τα κούτσουρα, το βαρέλι, το πατητήρι και ό,τι άλλο ποθούσε η καρδιά της να ευλογεί ο καλοσυνάτος Αγιος.

Η παραδοσιακή Μικρασιατική βασιλόπιτα ήταν πολύ εντυπωσιακή σε εμφάνιση και γεύση. Έμοιαζε με ένα μεγάλο τραγανό πεντανόστιμο μπισκότο στολισμένο με δικέφαλο αετό στη μέση, ενδόμυχο ίσως πόθο και ευχή για εθνική νεκρανάσταση και ανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. 

Η Κωνσταντινουπολίτικη πάλι βασιλόπιτα ήταν γλυκιά, φουσκωτή, αρωματισμένη με χίλια δυο μπαχαρικά και έφερε στο μέσον μεγάλο Β, το αρχικό του Αι- Βασίλη, ή το αρχικό του ονόματος του νοικοκύρη, ενώ γύρω χαραγμένα ξόμπλια με το ψαλίδι, παρέπεμπαν σε πουλιά με ανοιγμένα φτερά.

Όμως η περισσότερο συνηθισμένη πατροπαράδοτη ελληνική πρωτοχρονιάτικη πίτα ήταν η αλμυρή, πολύφυλλη και με κύριο στοιχείο γέμισης το κρέας, όπου τις ενδόμυχες ευχές και τον βαθύτερο συμβολισμό δεν έκρυβε η διακόσμηση. Άλλωστε δεν έμεναν περιθώρια για στολίδια, αφού πάνω και κάτω... 

Η ιστορία της βασιλόπιτας

Η ιστορία της βασιλόπιτας, είναι μια ιστορία που συνέβηκε πριν

από εκατοντάδες χρόνια, πριν από 1500 χρόνια περίπου, στην πόλη Καισαρεία της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία.

Ο Μέγας Βασίλειος ήταν δεσπότης της Καισαρείας και ζούσε αρμονικά με τους συνανθρώπους του, με αγάπη, κατανόηση και αλληλοβοήθεια.

Κάποια μέρα όμως, ένας αχόρταγος στρατηγός - τύραννος της περιοχής, ζήτησε να του δοθούν όλοι οι θησαυροί της πόλης της Καισαρείας, αλλιώς θα πολιορκούσε την πόλη για να την κατακτήσει και να την λεηλατήσει.

Ο Μέγας Βασίλειος ολόκληρη τη νύχτα προσευχόταν να σώσει ο Θεός την πόλη.

Ξημέρωσε η νέα μέρα και ο στρατηγός αποφασισμένος με το στρατό του περικύκλωσε αμέσως την Καισαρεία. Μπήκε με την ακολουθία του και ζήτησε να δει το Δεσπότη, ο οποίος βρισκόταν στο ναό και προσευχόταν.

Με θράσος και θυμό ο αδίστακτος στρατηγός απαίτησε το χρυσάφι της πόλης καθώς και ό,τι άλλο πολύτιμο υπήρχε στην πόλη.

Ο Μέγας Βασίλειος απάντησε ότι οι άνθρωποι της πόλης του δεν είχαν τίποτε άλλο πέρα από πείνα και φτώχεια, δεν είχαν να δώσουν τίποτε αξιόλογο στον άρπαγα στρατηγό.

Ο στρατηγός με το που άκουσε αυτά τα λόγια θύμωσε ακόμα περισσότερο και άρχισε να απειλεί τον Μέγα Βασίλειο ότι θα τον εξορίσει πολύ μακριά από την πατρίδα του ή κι ακόμη μπορεί να τον σκοτώσει.

Οι χριστιανοί της Καισαρείας αγαπούσαν πολύ το Δεσπότη τους

και θέλησαν να τον βοηθήσουν. Μάζεψαν λοιπόν από τα σπίτια τους

ό,τι χρυσαφικά είχαν και του τα πρόσφεραν, ώστε δίνοντάς τα στο

σκληρό στρατηγό να σωθούν. Στο μεταξύ ο ανυπόμονος στρατηγός

κόντευε να σκάσει από το κακό του. Διέταξε αμέσως το στρατό του να επιτεθεί στο φτωχό λαό της πόλης. Ο Δεσπότης, ο Μέγας Βασίλειος, που ήθελε να προστατέψει την πόλη του προσευχήθηκε και μετά παρουσίασε στο στρατηγό ό,τι χρυσαφικά είχε μαζέψει

μέσα σε ένα σεντούκι. Τη στιγμή όμως που ο στρατηγός πήγε να ανοίξει το σεντούκι και να αρπάξει τους θησαυρούς, με το που ακούμπησε τα χέρια του πάνω στα χρυσαφικά έγινε το θαύμα! Όλοι οι συγκεντρωμένοι είδαν μια λάμψη και αμέσως μετά έναν λαμπρό καβαλάρη να ορμάει με το στρατό του επάνω στον σκληρό στρατηγό και τους δικούς του. Σε ελάχιστο χρόνο ο κακός στρατηγός και οι δικοί του αφανίστηκαν.

Ο λαμπρός καβαλάρης ήταν ο Άγιος Μερκούριος και στρατιώτες του οι άγγελοι.Έτσι σώθηκε η πόλη της Καισαρείας. Τότε όμως, ο δεσπότης της, ο Μέγας Βασίλειος, βρέθηκε σε δύσκολη θέση! Θα έπρεπε να μοιράσει τα χρυσαφικά στους κατοίκους της πόλης και η μοιρασιά να είναι δίκαιη , δηλαδή να πάρει ο καθένας ό,τι ήταν δικό του. Αυτό ήταν πολύ δύσκολο. Προσευχήθηκε λοιπόν ο Μέγας Βασίλειος και ο Θεός τον φώτισε τι να κάνει. Κάλεσε τους διακόνους και τους βοηθούς του και τους είπε να ζυμώσουν ψωμάκια , όπου μέσα στο καθένα ψωμάκι θα έβαζαν και λίγα χρυσαφικά. Όταν αυτά ετοιμάστηκαν , τα μοίρασε σαν ευλογία στους κατοίκους της πόλης της Καισαρείας. Στην αρχή όλοι παραξενεύτηκαν, μα η έκπληξή τους ήταν ακόμη μεγαλύτερη όταν κάθε οικογένεια έκοβε το ψωμάκι αυτό κι έβρισκε μέσα τα χρυσαφικά της. Ήταν λοιπόν ένα ξεχωριστό ψωμάκι, η βασιλόπιτα. Έφερνε στους ανθρώπους χαρά κι ευλογία μαζί. Από τότε φτιάχνουμε κι εμείς τη βασιλόπιτα με το φλουρί μέσα, την πρώτη μέρα του χρόνου, τη μέρα του Αγίου Βασιλείου.