Έχεις το ζόρι σου, έχεις και τον κόσμο από πάνω...

Ξέρεις… Σε καταλαβαίνω. Έχεις μπερδευτεί. 

Δεν φτάνει που έχεις το ζόρι σου, δεν φτάνει που έχεις το πρόβλημά σου, έχεις και τον κόσμο από πάνω… 

Έχεις όλους τους γύρω σου…
Και καθένας, έχει και κάτι να σου πει…

Άλλος σου κάνει παρατήρηση, άλλος σε κατακρίνει, 

άλλος σου λέει πως θα μπορούσες να χειριστείς τα πράγματα αλλιώς, 

άλλος σου βάζει χέρι, σε προσβάλει και άλλος σου λέει, «μπράβο, συνέχισε, το πας καλά». 

Και άντε μετά εσύ να βγάλεις άκρη…

Και μετά, όλοι αυτοί οι καλοθελητές εξαφανίζονται, όλοι τραβάν το δρόμο τους και μένεις μόνος σου, με το κεφάλι σου καζάνι!

Καθένας έχει και κάτι να σου πει….Το ξέρω!

Έχω και εγώ να σου πω κάτι.
Κλείσε τα αυτιά σου. 

Κλείσε τα αυτιά σου στα πρέπει, στα μπράβο και στα ζήτω του καθενός.

Kλείσε τα αυτιά σου, στις κατηγόριες και στις αφ' υψηλού παρατηρήσεις, και κάνε τη δουλειά σου, όσο καλύτερα ξέρεις και μπορείς…

Ήσυχα. Ήρεμα. Ταπεινά.
Κλείσε τα αυτιά σου και άσε το κόσμο να μιλάει…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί στον κόσμο της πανδημίας

Στις 20 Νοεμβρίου του 1959 ο ΟΗΕ υιοθέτησε τη «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού» και το 1989 τη «Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού». Παρ’ όλα αυτά, στη χώρα μας η Ημέρα του Παιδιού γιορτάζεται σήμερα, 11 Δεκεμβρίου, γενέθλια ημέρα της UNICEF.

Το κείμενο της διακήρυξης, όπως υιοθετήθηκε το 1924 από την Κοινωνία των Εθνών, μέσα σε όλα αναφέρει χαρακτηριστικά τα εξής τρία δικαιώματα:

• Κάθε παιδί πρέπει να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέσα για τη φυσιολογική του ανάπτυξη, τόσο σε υλικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο.
• Κάθε παιδί πρέπει να είναι το πρώτο άτομο που θα λαμβάνει ανακούφιση σε περιόδους δυστυχίας (και πένθους).
• Κάθε παιδί πρέπει να ανατρέφεται μέσα στη συνειδητοποίηση των ταλέντων του, τα οποία πρέπει να αφιερώνονται στην υπηρεσία των συνανθρώπων του.

Βλέπουμε, όμως, πως στο πλαίσιο μιας πανδημίας, τόσο τα δεδομένα, όσο και τα ζητούμενα αλλάζουν και όλοι μας, μαζί και τα παιδιά, καλούμαστε να προσαρμοστούμε σε νέους κανόνες μιας καινούριας πραγματικότητας. Μιας κοινωνικής πραγματικότητας, που μέσα σε όλα αφήνει στο περιθώριο και το ίδιο το παιδί. Το παιδί που μαθαίνει, εκ των πραγμάτων πλέον, από μικρή ηλικία την ανάγκη της αποστασιοποίησης από τον διπλανό του, την αναγκαιότητα της χρήσης μάσκας, την απαγόρευση συναναστροφής του με άλλα παιδιά.

Με τα νέα δεδομένα βρίσκουμε το παιδί καθηλωμένο για ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, στον ίδιο χώρο, να έρχεται αντιμέτωπο με την έλλειψη εναλλαγής παραστάσεων, με μια μονότονη καθημερινότητα. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, έχει παρατηρηθεί από εκπαιδευτικούς πως τα παιδιά έχουν δυσκολία στην ανάπτυξη της κριτικής τους σκέψης, καθώς επίσης και στην έκφραση των απόψεών τους, τόσο προφορικώς, όσο ιδίως και γραπτώς. Οι συνθήκες της πανδημίας και η «λύση – μονόδρομος» της τηλε-εκπαίδευσης ήρθαν να οξύνουν την κατάσταση αυτή. Όταν, λοιπόν, κάνουμε λόγο για τα θύματα της πανδημίας, ας μην αναφερόμαστε μόνο στους συνανθρώπους μας που δυστυχώς έχασαν άδικα τη ζωή τους ή νόσησαν βαριά. Παράλληλα, θα πρέπει να στρέφουμε την προσοχή μας στο παιδί και στην παιδεία και την ανατροφή που αυτό λαμβάνει σε συνθήκες πανδημίας.

Έχει παρατηρηθεί ότι στην αρχή της πανδημίας τα παιδιά εξέφραζαν παράπονα πως τους λείπουν οι φίλοι τους, ακόμη και το σχολείο. Ύστερα, όμως, συνήθισαν και αρνούνταν να βγουν μια βόλτα. Ψυχολόγοι έχουν χαρακτηριστικά σημειώσει πως η καραντίνα δεν αποτελεί ουσιαστικά για τα παιδιά διακοπές, αλλά απώλεια της γνωστής και δομημένης καθημερινότητάς τους, η οποία τους προσέφερε ασφάλεια, σιγουριά και αίσθημα ταυτότητας.

Σε συνθήκες καραντίνας χάνεται εύκολα η αίσθηση του χρόνου, της συνέπειας, της ευθύνης. Επιπρόσθετα, η απουσία σχολείου και εξωσχολικών δραστηριοτήτων ωθεί τα παιδιά στην ολοένα και αυξανόμενη χρήση υπολογιστών, τάμπλετ και βιντεοπαιχνιδιών. Η καθημερινή και πολύωρη επαφή με την οθόνη και το διαδίκτυο δημιουργεί ένα υπόβαθρο για ενδεχόμενο μελλοντικό εθισμό σε διαδικτυακά παιχνίδια, καθώς, επίσης, καθιστά τα άτομα πιο εσωστρεφή και αντικοινωνικά. Πράγματι, η σχολική τάξη με την αλληλεπίδραση των μαθητών αποτελεί μείζονα παράγοντα κοινωνικοποίησης. Η απουσία, λοιπόν, της δια ζώσης εκπαιδευτικής διαδικασίας δίνει έδαφος στην εσωστρέφεια, σε αισθήματα ανασφάλειας, ντροπής και δισταγμού. Σύμφωνα και με μελέτες που έγιναν σε Ιταλία και Ισπανία, τα παιδιά άλλαξαν τελείως συμπεριφορά κατά τη διάρκεια της καραντίνας, εμφανίζοντας δυσκολία συγκέντρωσης, νωχελικότητα, ευερεθιστότητα, νευρικότητα, συναισθήματα μοναξιάς, δυσφορία, ανησυχία. Και αυτές είναι μόνο μερικές από τις έως τώρα συνέπειες στην ψυχοσύνθεση των παιδιών, χωρίς ακόμη να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις.

Ποια θα πρέπει να είναι η στάση των γονέων, λοιπόν;

Οι γονείς οφείλουν να βρίσκονται κοντά στα παιδιά τους περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να αφουγκράζονται τις ανησυχίες τους, να διαθέτουν χρόνο σε εκείνα. Αυτή τη δύσκολη περίοδο, εφόσον λόγω συνθηκών οι γονείς βρίσκονται περισσότερες ώρες με τα παιδιά τους στο σπίτι, το πρότυπό τους θα είναι εντονότερο. Έτσι, έχουν χρέος ειδικά τώρα να αποτελέσουν θετικό παράδειγμα για τα παιδιά τους, αφήνοντας στην άκρη τις οθόνες, στρεφόμενοι στον γόνιμο διάλογο, την ουσιαστική συζήτηση, τη συντροφιά ενός βιβλίου, την άθληση. Παράλληλα, είναι σημαντικό ο γονέας να διδάξει στο παιδί του την αξία της υπομονής, της ψυχραιμίας και της υγιούς προσαρμοστικότητας σε δύσκολες συνθήκες, όχι μόνο για το κοινό συμφέρον, αλλά και για το ατομικό.

Παρά τα δεινά, λοιπόν, που μας έχει αφήσει ήδη η πανδημία, οφείλουμε να είμαστε αισιόδοξοι και όσο γίνεται δημιουργικοί για χάρη των παιδιών. Ο ιός βρίσκεται ακόμη εδώ, αλλά όλοι ελπίζουμε πως δεν ήρθε, για να μείνει. Όσο, όμως, τον αντιμετωπίζουμε, έχουμε χρέος όλοι και κυρίως οι γονείς να προστατεύουμε το παιδί και το περιβάλλον ανάπτυξής του, ώστε, όταν ο ιός φύγει, το άτομο, είτε ως παιδί είτε ως νέος πια, να είναι σε θέση, τόσο ψυχικά, όσο και πνευματικά, να επιστρέψει φυσιολογικά στην κανονικότητα.

Σε τελική ανάλυση, είναι ανάγκη να στρέψουμε το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής μας και της φροντίδας μας στα παιδιά και στους νέους, γιατί αυτοί ήταν, είναι και θα είναι η προτεραιότητα μιας κοινωνίας που θέλει να αυτοαποκαλείται προοδευτική, σύγχρονη, με όραμα και στόχους για ένα καλύτερο μέλλον. Γιατί το παιδί του σήμερα είναι ο νέος, υπεύθυνος πολίτης του αύριο.

Άρθρο της εξωτερικής συνεργάτιδος, Σταυρούλας Παπανδρέου,

youthvoice.gr

Κάντε ό,τι μπορείτε για να μεγαλώσει το παιδί σας σε έναν κόσμο με ιστορίες

Φροντίστε να διαβάζετε στα παιδιά σας.
Είναι μια απλή συμβουλή και είναι από τις καλύτερες.

Διαβάστε στα παιδιά, ακόμα κι αν δεν το κάνετε για τον εαυτό σας. Ακόμα κι αν δεν σας αρέσει ο ήχος της φωνής σας και ακόμα και αν κανείς δε σας διάβαζε όταν ήσαστε μικροί. Κάντε ό,τι μπορείτε για να μεγαλώσει το παιδί σας σε έναν κόσμο με ιστορίες και χρώματα, όπου εμφανίζονται νέες όμορφες λέξεις και αναρωτιέται τι σημαίνουν. Φροντίστε να μπορεί να κινείται στον κόσμο των βιβλίων στη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας. Με τον καιρό θα αναγνωρίζει τον εαυτό του στις ιστορίες, θα μπορεί να γυρίσει σε αυτές για παρηγοριά και επιβεβαίωση. Όταν το μωρό σας γίνει κάποια μέρα ένα ενθουσιώδες δεκάχρονο που θα ζητάει ελευθερία και ασφάλεια, τα βιβλία θα είναι μαγικοί, παραμυθένιοι κόσμοι όπου ο έλεγχος των μεγάλων δεν έχει θέση.

Όταν θα φτάσει στην εφηβεία, τα βιβλία θα του μάθουν να κάνει λόγια τα συναισθήματα που αναδύονται μέσα του. Θα του μιλήσουν για ραγισμένες καρδιές, προδοσίες φίλων και τη ζωή των ενηλίκων που καλείται να ζήσει. Τα βιβλία λένε στα παιδιά ότι πολλοί πριν από αυτά έχουν ζήσει όσα ζουν τα ίδια τώρα και ότι οι στενοχώριες περνούν. Τα κάνει να νιώθουν πως ανήκουν σε αυτόν τον εύθραυστο κόσμο όπου έχουν γεννηθεί και πως είναι μέρος κάτι μεγαλύτερου, αλλά επίσης πως έχουν κάτι που είναι μόνο δικό τους – ένα είδος κρυφής σπηλιάς της φαντασίας. Τα βιβλία είναι ανεκτίμητοι φίλοι, γι’ αυτό φροντίστε να τα γνωρίσετε στα παιδιά σας στη διάρκεια της διαπαιδαγώγησής τους. Τώρα, όσο το παιδί είναι ακόμη μικρό, είναι σημαντική η ώρα που βρίσκεστε μαζί και του διαβάζετε.

Παιδί και ενήλικας κοιτάζουν στο ίδιο σημείο, σκέφτονται το ίδιο, ζουν κάτι μαζί.

Δεν πειράζει αν δε διαβάσετε ολόκληρη την ιστορία ή αν δεν τα καταλάβει όλα. Αυτό που έχει σημασία είναι η στιγμή, πως είστε εκεί και κάνετε κάτι μαζί. Όταν το παιδί κουραστεί ή βαρεθεί, είναι ώρα να σταματήστε, αφού η προσοχή του είναι που μετράει. Έπειτα από λίγο, όταν θα πλησιάζει τα δύο χρόνια, θα καταλαβαίνει όλο και περισσότερα απ’ τα βιβλία που ξεφυλλίζετε μπροστά του. Οι λέξεις θα εμφανιστούν και θα γίνουν προτάσεις. Οι ιστορίες θα πάρουν μορφή και σιγά σιγά η ώρα του διαβάσματος θα αλλάξει. Κάποια μέρα θα αρχίσει να το κάνει μόνο του. Μέχρι τότε, όμως, θα του διαβάζετε εσείς, θα κάθεστε κοντά και μαζί θα ταξιδεύετε σε αυτούς τους άλλους κόσμους.

[Απόσπασμα]

Μεγαλώνοντας παιδιά βήμα βήμα, Hedvig Montgomery

THE MAMAGERS TEAM

Η πρώτη πλωτή Όπερα σε ολόκληρο τον κόσμο βρίσκεται στην Πρέβεζα

Ένα ονειρεμένο έργο.

Κατασκευασμένη εξ’ ολοκλήρου από ανακυκλώσιμα υλικά.

Πλωτές σκηνές έχουμε δει πολλές, όμως η πρώτη πλωτή Όπερα στον κόσμο κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου από ανακυκλώσιμα υλικά, έχει δημιουργηθεί, πριν από περίπου 3 χρόνια, στην Πρέβεζα της Ηπείρου.  Η όπερα του νερού και του ονείρου, όπως την αποκαλούν. 
Η πρωτότυπη αυτή ιδέα γεννήθηκε από τον Λέανδρο Σπαρτιώτη ή αλλιώς τον Λέανδρο της Πρέβεζας όπως πολύ επιτυχημένα τον είχε προσφωνήσει ένας πολύ καλός του φίλος στο παρελθόν.Πριν από 3 χρόνια λοιπόν ο κ. Σπαρτιώτης είχε την ιδέα να μαζεύει τα κουτιά των αναψυκτικών και με αυτά να δημιουργήσει ένα έργο τέχνης, το οποίο τότε δεν είχε ξεκαθαρίσει τι ακριβώς θα ήταν.

Δείτε τι λέει ο ίδιος:

Ο Λέανδρος Σπαρτιώτης γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1931. Έζησε τους δύο πολέμους, τον 2ο Παγκόσμιο και τον εμφύλιο. Λόγω αυτών των συνθηκών δεν κατάφερε να σπουδάσει. Ξεκίνησε, όμως, να εργάζεται από την ηλικία των 15 ετών και φέτος συμπληρώνει 70 χρόνια δημιουργίας σε διάφορους τομείς. Είναι αυτοδίδακτος σε ό,τι έχει κάνει, ήτοι ξυλογλυπτική, ζωγραφική, φωτογραφία, εσωτερική αρχιτεκτονική και διακόσμηση, σκηνογραφία και ό,τι αφορούσε γενικά την τέχνη. Στον τομέα της εσωτερικής αρχιτεκτονικής και διακόσμησης έκανε μια καριέρα 50 ετών στην Αθήνα. 

Στα 78 του χρόνια αποφάσισε να σταματήσει την επαγγελματική του σταδιοδρομία και επέστρεψε στην πατρίδα του, την Πρέβεζα, με σκοπό να φτιάξει μια Πινακοθήκη για να στεγάσει την προσωπική του συλλογή, την οποία συνέλλεγε επί 40 χρόνια και αποτελείται περίπου από 150 έργα παλαιών και σύγχρονων, ξένων και Ελλήνων ζωγράφων. Παράλληλα, κατά την επιστροφή του στην γενέτειρα πόλη δηλώνει παρών όποτε του ζητηθεί σε ό,τι αφορά την τέχνη και τον πολιτισμό.Από τα πιο γνωστά του έργα, πέρα από ιδιωτικές κατοικίες, είναι η εξ ολοκλήρου κατασκευή του Nicopolis Club στην παραλία Μονολίθι της Πρέβεζας, η διακόσμηση και η αναπαλαίωση του «Νέον» της Ομόνοιας, του Πειραιά και του Κολωνακίου, το «Ενετικόν» στο Ηράκλειο της Κρήτης, το «Εύπολις» στην Παιανία.

Τον τελευταίο χρόνο έπειτα από την απώλεια της αγαπημένης του συζύγου Σοφίας ο κ. Λέανδρος αφού διένυσε την περίοδο όπου όλοι οι άνθρωποι χρειάζονται για να συνειδητοποιήσουν την τεράστια αλλαγή στην ζωή τους, συνεχίζει να ονειρεύεται και να δημιουργεί. Έτσι λοιπόν συνέλαβε την ιδέα ξεκαθαρίζοντας στο μυαλό του πως τα κουτάκια των αναψυκτικών που μάζευεδεν θα γίνουν ένα άγαλμα που μετά από χρόνια μπορεί να έχει την τύχη πολλών άλλων αγαλμάτων, αλλά θα είναι ένα έργο τέχνης πολιτιστική κληρονομιά για την Πρέβεζα.

Δείτε ένα βίντεο του Διεθνού Χορωδιακού Φεστιβάλ πριν δύο χρόνια:

Ο κ. Σπαρτιώτης είναι ένα ζωντανό παράδειγμα δημιουργίας, ζωής και ευρηματικότητας, όχι μόνο σήμερα αλλά από την αρχή της σπουδαίας του καριέρας. Κλείνοντας λοιπόν πάνω από 70 χρόνια δημιουργικότητας υλοποιεί ένα σχέδιο το οποίο είναι σίγουρο ότι θα γραφτεί στην παγκόσμια καλλιτεχνική Ιστορία περνώντας ταυτόχρονα σπουδαία μηνύματα πως ακόμη και με ευτελή ανακυκλώσιμα υλικά μπορεί κανείς να δημιουργήσει ένα έργο τέχνης και πως στους δύσκολους σημερινούς καιρούς μπορεί κανείς να κάνει έργα τέχνης με χαμηλότατο κόστος αντί για να ξοδεύονται πακτωλοί χρημάτων για την υποτιθέμενη ανάδειξη χώρων που καταλήγει σε περιβαλλοντική καταστροφή επί χρήμασι.
Το έργο τέχνης κοσμεί το σημείο της Θάλασσας κάτω από τον Προμαχώνα, αποτελείται από 30 χιλιάδες και πλέον κουτάκια αναψυκτικών και είναι μία πραγματική πλωτή όπερα, η πρώτη στην Πρέβεζα και στην Ελλάδα.

Η ιδέα και ο σχεδιασμός ανήκουν αποκλειστικά στον κ. Λέανδρο Σπαρτώτη και ενώ την κατασκευή την έκανε μόνος του με έναν βοηθό σε ένα χώρο που του παραχώρησε ένας φίλος επαγγελματίας. 

Η Πλωτή Όπερα της Πρέβεζας έχει μήκος 30 μέτρα, ύψος 8 και εμβαδόν περίπου 200 τετραγωνικά και φιλοξενεί από το καλοκαίρι του 2016 πολλούς σημαντικούς Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες.

ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

Το ομορφότερο νηπιαγωγείο στον κόσμο: Ένα καλειδοσκόπιο χρωμάτων στην Κίνα

Ο Ιάπωνας αρχιτέκτονας Κέιτσιρο Σάκο τοποθέτησε 483 πολύχρωμα τζάμια στα χρώματα του ουράνιου τόξου δημιουργώντας ένα παιχνίδι με τις αποχρώσεις και τις σκιές στο μίνιμαλ εσωτερικό του.

Μπορεί (και) τα νήπια στην Κίνα να έρχονται αντιμέτωπα με μια εντελώς νέα σχολική καθημερινότητα, με καινούρια μέτρα ασφαλείας στην πανδημία του νέου κορονοϊού, αλλά τουλάχιστον οι μαθητές ενός καινούριου σχολείου θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν το παιχνιδιάρικο περιβάλλον του.
Αυτό που είναι ίσως το ομορφότερο νηπιαγωγείο στον κόσμο σχεδιάστηκε από τον Ιάπωνα αρχιτέκτονα Κέιτσιρο Σάκο, ο οποίος ουσιαστικά δημιούργησε ένα καλειδοσκόπιο χρωμάτων τοποθετώντας περιμετρικά του μίνιμαλ χώρου 483 πολύχρωμα τζάμια.

«Οι σκιές των χρωμάτων μεγαλώνουν και συρρικνώνονται, ενώ τα χρώματα πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο και αλλάζουν. Είναι σαν καλειδοσκόπιο, όπου το εσωτερικό μεταμορφώνεται διαρκώς» όπως επιβεβαιώνει ο ίδιος.
Το ουράνιο τόξο των χρωμάτων επεκτείνεται και στους εξωτερικούς, άνετους χώρους με το γρασίδι, με τα χρωματιστά παραθυράκια που επιτρέπουν στα παιδιά να ρίχνουν ματιές στην πόλη. «Ελπίζω ότι τα παιδιά, περνώντας την παιδική ηλικία τους σε αυτό το όμορφο φως, θα καλλιεργήσουν τη δημιουργικότητά τους» προσθέτει ο αρχιτέκτονας.
Το νηπιαγωγείο βρίσκεται στην πόλη των 3,5 εκατομμυρίων κατοίκων Τιανσούι, της επαρχίας Γκανσού, κοντά στο Οροπέδιο Χουάνγκτου, κοιτίδα του αρχαίου κινεζικού πολιτισμού. Έτσι, κατά κάποιον τρόπο, το χτες συνομιλεί με το σήμερα. Δείτε φωτογραφίες από το νέο νηπιαγωγείο:

sputniknews.gr

Γκραφιτάδες από όλο τον κόσμο στέλνουν το δικό τους μήνυμα για τον κορωνοϊό..

Φόβος, πανικός, εσωστρέφεια, αγωνία..
Γνώριμες καταστάσεις τον τελευταίο μήνα!
Όσο ο κόσμος χορεύει σε ρυθμούς πανικού, ένας άλλος δυνατός αντισταθμιστής όλων αυτών των συναισθημάτων που ακινητοποιούν.. ζωντανεύει!
Το Graffiti!

Ένας καλλιτέχνης αυτού του είδους δεν αφήνει καμία καινούρια κοινωνική συνθήκη να «πέσει κάτω»!
Πάντα χωράνε κοινωνικά μηνύματα σε: έναν τοίχο, ένα βαγόνι τρένου, μια παλιά αποθήκη, ένα ασυνήθιστα ψηλό (για την υλοποίησή του σχεδίου) κτίριο της πόλης!
Ένα είδος τέχνης, τόσο παρεξηγημένο μα τόσο... ουσιώδες! Ο κορωνοϊός φαίνεται πως αποτέλεσε για πολλούς γκραφιτάδες μια αφορμή για να πιάσουν τα σπρέι στα χέρια τους.... 

Ο νεαρός Hula από το Μαϊάμι εξηγεί πως: «Χρησιμοποιώντας τα συντρίμμια και τα θραύσματα,ήθελα να τονίσω τις πραγματικά πρωτοφανείς επιπτώσεις που έχει αυτός ο ιός σε σχεδόν κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής. Μόλις τελειώσει αυτή η πανδημία, ο κόσμος δεν θα είναι ο ίδιος.... Οι άνθρωποι θα επηρεαστούν σε μεγάλο βαθμό από αυτά τα γεγονότα, τόσο στον τρόπο σκέψης όσο και στις ενέργειές τους.» 

O Muck Rock , ζωγράφισε μια τοιχογραφία της Άννας Νικόλ Σμιθ που φορούσε μια σκισμένη μάσκα προσώπου. «Είμαι λίγο φοβισμένος», δήλωσε ο Muck, καλλιτέχνης με έδρα την Καλιφόρνια.
«Είχα ζωγραφίσει αυτό το κομμάτι όταν ήμουν πρόσφατα στο Μαϊάμι και επικρατούσε... πανδαιμόνιο! 

Άνθρωποι αγόραζαν όλες τις προμήθειες, δεν έβλεπες εντιμότητα αλλά εγωισμό. Ο φόβος ενίσχυε το αίσθημα για αυτοεξυπηρέτηση και μόνο.»

Ο Jilly Ballistic λέει πως αποστολή του γκράφιτι είναι : «Είναι ένας τρόπος αντιμετώπισης του μη ελέγξιμου, ένας τρόπος να δείξεις στον θεατή ότι δεν είναι μόνος σε όλο αυτό.»

Και προσθέτει: «Ως καλλιτέχνες, είναι σημαντικό να παρέχουμε έναν πιο δημιουργικό μέσο στους ανθρώπους για να αναμορφώσουν τα συναισθήματα της θλίψης και του φόβου». 

Ο Hijack Art έχει δημιουργήσει μια τοιχογραφία με δύο στρατιώτες που αγωνίζονται για τον κορωνοϊό στη συνοικία Pico-Robertson του LA.
Βρίσκονται στη διασταύρωση της λεωφόρου West Pico στην οδό Reeves. Φορούν κοστούμια Hazmat, και προσπαθούν να απομακρύνουν τον ιό με έναν καθαριστή φτερών, το Windex, το απολυμαντικό χεριών που φέρει την επιγραφή COVID-19.
«Είναι σα να βρισκόμαστε σε πόλεμο» λέει ο καλλιτέχνης. 

Ο Morgan Cook ο οποίος έχει ζωγραφίσει τον τοίχο ενός μαγαζιού με μια τοιχογραφία που γράφει «Πλύνετε τα χέρια σας!».
«Ήταν όταν η επιδημία των κορωνοϊών μόλις άρχιζε να εμφανίζεται στις ΗΠΑ και ο πανικός δεν είχε φουντώσει ακόμη», δήλωσε ο Cook.
«Θέλαμε να προσφέρουμε ανακούφιση μέσω της κωμικότητας αναδεικνύοντας συγχρόνως τη σοβαρότητα της κατάστασης».
Προσθέτοντας ακόμη πως: «Μέσα στη ταραχή που βιώνουν οι ΗΠΑ, θέλουμε να δείξουμε πως μπορούμε να κρατήσουμε θετική στάση και να θυμήσουμε ότι μέσα από αυτό, θα βγούμε πολύ πιο δυνατοί». 

Το γύρο του διαδικτύου κάνουν τις τελευταίες μέρες και τα σχέδια του 16χρονου Έλληνα μαθητή από.... τη ταράτσα του.
Όπως δήλωσε ο ίδιος: 

«Επέλεξα να αποτυπώσω ένα βλέμμα στο οποίο ο θεατής να μπορεί να αντιληφθεί τη λύπη καθώς και την απόγνωση λόγω της δραματικής εξέλιξης σχετικά με την εξάπλωση του κορωνοϊού». 

«Για μένα το να ζωγραφίζω γκράφιτι καθώς και γενικότερα να σχεδιάζω ή να φωτογραφίζω είναι ένας τρόπος για να εκφράζομαι. Καθημερινά έρχομαι αντιμέτωπος με πολλές καταστάσεις οι οποίες μου δημιουργούν την επιθυμία να θέλω να εκφραστώ, μέσα από τις τέχνες νιώθω πως μπορώ να αποτυπώνω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου».
Τα σέβη μας σε όλους τους!

Κείμενο: Κατερίνα Ανδρομιδά
πηγη
ΜΥΓΔΑΛΙΑ